Μία από τις πολλές σοφίες της νηστείας του Ευλογημένου Ραμαζάν είναι σχετικά με  την ευχαριστία για τα αγαθά του Ύψιστου Αληθούς Αλλάχ (Χακκ4):

Όπως αναφαίρετε  στον Πρώτο Λόγο, τα φαγητά που σερβίρονται από την κουζίνα ενός βασιλιά, έχουν κάποια τιμή. Όπως είναι ηλιθιότητα σε μεγάλο βαθμό, να δίνεται φιλοδώρημα σ’ αυτόν που τα σερβίρει  στο τραπέζι σας, και να νομίζει κανείς ότι εκείνα τα πολύτιμα αγαθά είναι άχρηστα, μη γνωρίζοντας Αυτόν που  πραγματικά τα προσφέρει, έτσι το ίδιο και τα ατέλειωτα είδη των αγαθών που έχουν απλωθεί  για τους ανθρώπους πάνω στη γη. Ο Ύψιστος  Αληθής Αλλάχ (Χακκ4), σε ανταπόδοση, σαν αντίτιμο αυτών των αγαθών ζητά ευγνωμοσύνη, ευχαριστία, δοξολογία.

Οι εξωτερικές αιτίες και οι φαινομενικοί ιδιοκτήτες έχουν την ισχύ ενός πλανόδιου σερβιτόρου. Σ’ αυτούς δίνουμε μια τιμή, γινόμαστε ευγνώμονες σ΄ αυτούς. Και μάλιστα, τους δείχνουμε μεγάλο σεβασμό και ευχαριστίες που δεν αξίζουν. Όμως Ο Πραγματικός Κύριος Κάτοχος όλων των Αγαθών (Μουν’ίμ[i]) είναι σε απεριόριστο βαθμό πιο άξιος από εκείνες τις αιτίες, της ευγνωμοσύνης, της ευχαριστίας, της δοξασίας. Ορίστε, η ευχαρίστηση προς Αυτόν, γίνεται με την αναγνώριση ότι τα αγαθά προέρχονται ευθέως από Αυτόν, με την εκτίμηση της αξίας των αγαθών και με τη διαίσθηση της ανάγκης που έχει κανείς για τα αγαθά αυτά.

Ιδού, η νηστεία του Ένδοξου Ραμαζάν είναι ένα κλειδί για μια πραγματική και αγνή, μεγαλοπρεπή και ευρύ ευχαριστία. Διότι, τις υπόλοιπες στιγμές που  οι περισσότεροι άνθρωποι δε βρίσκονται σε κατάσταση ανάγκης, αν δε νοιώσουν την πραγματική πείνα, δεν μπορούν να καταλάβουν την αξία πολλών αγαθών. Μια φέτα ξερό ψωμί, για τους χορτάτους, ιδίως αν είναι πλούσιοι, η αξία του αγαθού αυτού δεν κατανοείται. Όμως στην ώρα του προγεύματος (ιφτάρ[ii]), εκείνο το ξερό ψωμί στα μάτια ενός πιστού, με την μαρτυρία και της αίσθησης γεύσης είναι ένα πολύ πολύτιμο αγαθό του Αλλάχ. Από τον βασιλιά έως τον πιο φτωχό, όλοι στο Ένδοξο Ραμαζάν, με την κατανόηση των πολύτιμων αγαθών, φτάνουν σε μια πνευματική ευχαριστία. Και ως αποτέλεσμα της ικανοποίησης του φαγητού της ημέρας, κατανοώντας ότι, «Αυτά τα αγαθά δεν είναι περιουσία μου. Εγώ δεν είμαι ελεύθερος να τα καταναλώνω. Τότε είναι περιουσία και ευλογία κάποιου άλλου. Περιμένω την εντολή Του», το αγαθό το γνωρίζει ως αγαθό και πραγματοποιεί μια πνευματική ευχαριστία. Ορίστε, μ’αυτόν τον τρόπο η νηστεία, από πολλές πλευρές, είναι το κλειδί της ευχαριστίας, που είναι το ουσιαστικό καθήκον του ανθρώπου.

 


[i] Μουν’ίμ: Ο Αλλάχ, αυτός που δίνει πραγματικά όλα τα αγαθά, Ο κύριος κάτοχος  όλων των αγαθών.

 

[ii] Ιφτάρ: Το πρόγευμα μετά την  ημερήσια νηστεία που γίνεται μετά την δύση του Ηλίου. 

 

09/07/13Εμφανίσεις ( 1172 )
Πιστεύω Αρετές της πίστεωςΔεν πιστεύω Δοκίμιο περί της ΦύσηςΕίμαι νέος Πώς μπορούμε να σώσουμε τη ζωή μας; Είμαι ΓυναίκαΕίμαι Άρρωστος Δοκίμιο περί ΑρρώστωνΕίμαι ΗλικιωμένοςΕίμαι ΠαιδίΟικογένεια
Okan Giritli (2012-2019)